menu

Wat is ecommerce?

Op Ecommercenews.nl schrijven we regelmatig over ecommerce. Maar daarmee doelen wij vooral op de online verkoop van goederen. Ecommerce is echter veel meer dan dat. Maar wat is ecommerce eigenlijk? Hoewel ecommerce letterlijk elektronische commercie betekent, is het soms onduidelijk wat er nu precies wordt verstaan onder de term ‘ecommerce’.

Wat is ecommerce?Ecommerce is een Engelstalige term en de eerste letter staat, net als bij e-mail en ebook, voor elektronisch. Ecommerce betekent dus letterlijk elektronische handel. Nu is het nogal gemakkelijk om te denken dat we er daar al mee zijn, want het blijft toch nog een erg breed begrip. Beide trefwoorden kun je namelijk op meerdere manieren opvatten.

Wat kun je zoal kopen?

Zo omvat ‘commerce’ (handel) niet alleen de verkoop van boeken, cd’s en alles wat je bij bijvoorbeeld Bol.com kunt bestellen, maar draait commerce ook om de verkoop van tickets, treinkaartjes en de laatste hit van Justin Bieber via de iTunes Store. En verschillende instanties scharen online loterijen en kansspelen ook onder handel. Je krijgt immers iets in ruil voor betaling. En als je een bitcoin of een andere ‘cryptocurrency’ koopt, ben je ook bezig met handel, dus dat valt ook onder het ‘commerce’-gedeelte van ‘ecommerce’.

Business-to-consumer (B2C)

De handel in bovenstaande voorbeelden vindt vaak plaats tussen twee partijen: een professionele verkoper en de particulier – een consument – als degene die uiteindelijk de dienst of het product in zijn bezit krijgt. Dit wordt business-to-consumer genoemd, wat vaak in berichten over (online) handel wordt afgekort als B2C. Er vindt een uitwisseling van producten of diensten plaats van bedrijf (business) naar consument (consumer).

Consumer-to-consumer (C2C)

Maar daarmee heb je nog niet alle handel gedefinieerd. Er is immers ook handel mogelijk tussen twee consumenten. Kijk maar naar wat er dagelijks van eigenaar verwisselt op populaire online marktplaatsen als Marktplaats of eBay. Je denkt hierbij misschien niet gelijk aan ecommerce, maar als jij een kuub zand te koop ziet staan op Marktplaats.nl, je brengt een bod uit, je regelt telefonisch of per mail de definitieve afhandeling van de aankoop en je rijdt dertig kilometer om je zand op te halen, dan heb je onderdeel uitgemaakt van de ecommerce-industrie in ons land. Deze vorm van handel doen wordt consumer-to-consumer genoemd, oftewel C2C. Hierbij kopen en verkopen particulieren van elkaar, zonder dat een bedrijf hier direct bij betrokken is. (Al is het online vaak wel zo dat C2C-ecommerce plaatsvindt op een bepaald platform, waar een bedrijf achter zit dat een kleine vergoeding vraagt voor elke C2C-verkoop die via hun website plaatsvindt.)

Business-to-business (B2B)

In veel berichten die je leest over ecommerce gaat het vaak over B2C en soms wordt C2C, zoals op online marktplaatsen, daar ook bij betrokken. Let er maar eens op als je een persbericht leest van Thuiswinkel.org of CBS met daarin de laatste cijfers over de ecommerce in ons land. Wat echter eigenlijk óók ecommerce is, maar wat vaak niet in de onderzoeken wordt meegenomen, is de online handel tussen bedrijven onderling. Dit wordt business-to-business genoemd, kortweg B2B.

B2B-ecommerce is duidelijk anders dan B2C-ecommerce

B2B, B2C en C2C ecommerceHoewel het bij B2B nog steeds om online handel gaat, is het ergens wel logisch dat deze vaak niet wordt meegenomen in de onderzoeken, rapporten en nieuwsberichten. Dit komt omdat er bij handel tussen bedrijven onderling hele andere wetten en regels gelden. Als consument heb je, wanneer je online iets koopt bij een bedrijf, recht op bepaalde zekerheden: zo heb je 14 dagen bedenktijd. Je mag producten die je online hebt besteld zonder opgaaf van reden terugsturen binnen een bepaalde periode.

Maar wanneer bedrijven kopen bij andere bedrijven, dan gelden dit soort regels niet meer of op een andere manier. Ook op het gebied van bijvoorbeeld btw ziet een online B2B-shop er anders uit dan een online B2C-winkel. Zo moet bij die laatste de prijs sowieso altijd inclusief btw worden getoond.

Online verkoop van diensten

Handel is dus onder te verdelen op basis van wie aan wie verkoopt, maar je kan het ook onderverdelen op basis van wát er wordt verkocht. Want in de media gaat het als het over ecommerce gaat vaak over de online verkoop van goederen, en dan vaak ook nog eens alleen consumentengoederen (dus B2B wordt dan uitgesloten). Maar handel kan ook bestaan uit de aankoop of verkoop van diensten. Zo kun je het afsluiten van een inboedelverzekering ook zien als een vorm van ecommerce: er wordt immers online iets gekocht.

Ecommerce bestaat uit producten én diensten

Ecommerce bestaat dus niet alleen uit het online kopen van dingen die tastbaar zijn. Een boek online bestellen is ecommerce, maar dat is het kopen van een app in feite ook. Of wat te denken van een vlucht en hotelovernachting in Las Vegas via Booking.com? Ecommerce. Het afnemen van een abonnement bij Shoppagina, zodat je je eigen webwinkel kunt runnen? Ecommerce. Het in huis halen van een schoonmaakster via Helpling? Ecommerce.

Verkoop op afstand

Nu hebben we zo goed als het kan het ‘commerce’-gedeelte uit ‘ecommerce’ gedefinieerd. Maar dan moeten we ook nog vaststellen waar de ‘e’, oftewel  ‘elektronisch’ allemaal uit bestaat. In de Nederlandse wet wordt er officieel niet over ecommerce of elektronische handel gesproken, maar gaat het vooral om verkoop op afstand. Een website die via het internet producten verkoopt kun je gemakkelijk zien als verkoop op afstand. Maar lastiger wordt het als je kijkt naar de diverse apparaten en manieren waarop je tegenwoordig producten en/of diensten kunt kopen. Wat bijvoorbeeld als je via Skype met iemand aan de andere kant van de wereld praat en je bestelt op deze manier een televisie? Is dat dan ook ecommerce?

Voor webwinkels gelden andere wetten

Voor de wet zijn er duidelijke verschillen tussen iets kopen in een stenen winkel en iets kopen in een webwinkel. Als je dat laatste doet, krijg je extra bescherming met bijvoorbeeld de 14 dagen bedenktijd, omdat de overheid beargumenteert dat wanneer je iets online (en dus op afstand) koopt, je niet goed kan zien wát je koopt. Je kan het immers niet voelen, van alle kanten uitvoerig bekijken en uitproberen of passen. En dus, zo vindt de overheid, moet je twee weken de tijd krijgen om je bestelde product te bekijken en uit te proberen. Bevalt het niet, dan mag je het terugsturen. In de stenen winkel geldt deze regel niet. Veel stenen winkels geven jou wel de mogelijkheid om producten binnen twee weken terug te sturen, maar dit zijn ze niet verplicht!

Maar wat nu als je iets bekijkt in een stenen winkel en je loopt vervolgens naar de elektronische verkoopzuil die op de winkelvloer staat en je bestelt van daaruit je producten? Kun je dan nog wel spreken over ecommerce? En heb je dan dus recht op bijvoorbeeld 14 dagen bedenktijd? En wat als je in de stenen winkel staat en je bestelt iets vanaf je mobiel om het vervolgens in diezelfde winkel op te halen? Heb je dan meegedaan aan het ecommerce-verkeer of koop je toch – zij het omslachtig – op de ‘ouderwetse’ manier?

Wat is ecommerce?

Zoals je ziet is het een hele klus om de definitie van ecommerce goed uit te leggen. Wat de verwarring onder consumenten én bedrijven alleen maar lastiger maakt, is dat verschillende instanties en websites er verschillende definities op nahouden. Hier op Ecommercenews.nl schrijven wij zelf vooral over de online verkoop van consumentengoederen en berichten we ook regelmatig over B2B-ecommerce. Dan weet je dat.